Μικροί, επικίνδυνοι τηλεοπτικοί ρατσισμοί

 Προσωπικά πιστεύω ότι η τηλεόραση είναι καθρέφτης της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Γι' αυτό και έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει. Γι' αυτό και αν κάποιος θέλει να κατανοήσει τον πυρήνα της ψυχοσύνθεσης ενός λαού μπορεί να το πετυχεί αν μελετήσει προσεκτικά τις τηλεοπτικές επιλογές του. Με βάση αυτή την πεποίθηση θεωρώ ότι η τηλεόραση αποκαλύπτει τους μικρούς, επικίνδυνους ρατσισμούς που ξεδιπλώνονται στην καθημερινότητα μας ενίοτε ύπουλα, ενίοτε από έλλειψη παιδείας. Προ ημερών η παρουσιάστρια Ιωάννα Μαλέσκου έπεσε θύμα μισογυνισμού. Κρίθηκε άδικα για μια στυλιστική επιλογή της από το πάνελ μιας άλλης έκπομπής και μέσα από σαχλοαστεία-χαμηλότατου επιπέδου- ορισμένων δημοσιογράφων  την κρεμάσανε στα μανταλάκια. Όχι, μόνον για την στυλιστική επιλογή, ας μην κοροιδευόμαστε. Δεν ξέρω με ποιο κίνητρο ανακινήθηκε όλο αυτό. Δεν ξέρω αν ισχύουν οι διαχρονικές φήμες ότι στα παρασκήνια των εκπομπών στήνονται έχθρες για να γίνει ντόρος και εμμέσως διαφήμιση αλλά σε κάθε περίπτωση όλο αυτό το τηλεοπτικό λεφούσι είναι απαράδεκτο. Είτε έγινε αφελώς, είτε έγινε επί σκοπού. Τι μήνυμα άλλωστε περνάει στο νεανικό κοινό αυτή η ιστορία; Πάρτε τα πηρούνια και βγάλτε τα μάτια σας για να κάνετε καριέρα στην τηλεόραση, για να επαίρεται η μάνα σας την ώρα που πίνει καφέ με τις φίλες της; Όλα για την τηλεθέαση; Όσο γραφικός και αν γίνω θα συνεχίσω να επισημαίνω ότι το ουσιαστικό πρόβλημα παιδείας που έχουμε ως λαός φαίνεται και στην τηλεόραση μας. Οι διαγωνιζόμενοι του GNTM επί παραδείγματι μοιάζουν παντελώς αμόρφωτοι. Δεν γνωρίζουν την λέξη συνοικέσιο, δεν ξέρουν τι είναι το Bollywood, όταν ακούν την λέξη προφιλ σκέφτονται μόνο το instagram. Επίσης κάποιοι εξ αυτών είναι ομοφοβικοί. Δεν θα έκαναν(κατά δήλωση τους) φωτογράφηση ή πασαρέλα υποδυόμενοι μια προσωπικότητα με ρευστή σεξουαλικότητα λ.χ.ή ορισμένοι διαγωνιζόμενοι αντιμετώπισαν με τρόμο την σκέψη ότι θα κάνουν φωτογράφηση τύπου love story υποδυόμενοι το gay ζευγάρι.Για να μην θυμηθώ τα προσβλητικά σχόλια παίκτη του Big Brother ενάντια στον gay συγκάτοικο του ότι ντύσιμο του είναι προσβολή στην ετεροκανονική αισθητική του. Έχω μπερδευτεί. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη  του 2020 ζω ή έχω χρονομεταφερθεί στην εποχή των άγριων μελισσών; Και αν τακτικά σκέφτομαι ότι η χώρα μου έχει, ιστορικά-πολιτιστικά, μια καθυστέρηση στο να χωνέψει τις αλλαγές που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δυστυχώς και σε άλλες περιοχές του πλανήτη τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Ο Τράμπ στις ΗΠΑ αποπειράται να ξηλώσει νόμους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συγχρωτίζεται πολιτικά με φασιστικές ομάδες, επαναφέρει στον δημόσιο βιο εμπρηστικό λόγο, αρνείται να καταδικάσει χωρίς ναι μεν αλλά τον φυλετικό, κοινωνικό και κάθε είδους ρατσισμού. Κι' αυτό δημιουργεί ένα ευρύτερο φορτίο μίσους και ανθρωποφαγίας. Προσωπικώς, δεν μπορώ να ξεχάσω το φιάσκο απέναντι στον Kevin Spacey. Κατέστρεψαν την καριέρα του, σχεδόν κατέστρεψαν την ζωή του-κατασκευάζοντας μια ομοφοβική συνομωτική σαπουνοπερα-και εν τέλει στην πανηγυρική αθώωση του, η τηλεόραση, τα media ήταν απόντα. Λέω ένα τεράστιο όχι λοιπόν σ΄αυτή την αισθητική που επωάζει το αβγό του φιδιού υπό το φως των τηλεπροβολέων. Αυτή είναι  η γνώμη μου και θα επιμένω με πρόσήλωση σ' αυτήν.