Deutschland'89: Όσα δε λέει ο Περισσός τα λέει η ιστορική δραματουργία

Η ιστορία διαχρονικά αποτελεί την καλύτερη πηγή για την εύρεση  ιδεών,  θεμάτων, πλοκής στο σινεμά, την τηλεόραση και την λογοτεχνία. Μέχρι την δεκαετία του' 90-διεθνώς- στον χώρο αυτού του είδους  της δραματουργίας κυριαρχούσε η αμερικανική και η βρετανική ιστορία. Η Ευρώπη, ίσως και λόγω των γλωσσικών διαφορών, ήταν μια ισχνή παραγωγική μειοψηφία με ελάχιστη παρεμβατική δύναμη στην ευρύτερη αγορά της ψυχαγωγίας. Η εξέλιξη της τεχνολογίας, οι πολιτιστικές ανταλλαγές, η ευρωπαική ενωποιήση άλλάξε σημαντικά  αυτή την πτυχή της δημιουργικότητας και εσχάτως βλέπουμε πολλές περισσότερες και εξαιρετικά ωραίες, μη αγγλόφωνες ταινίες και σειρές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σίριαλ Deutschland'89. Aν και είναι το τρίτο μέρος μιας τριλογίας το εν λόγω πρόγραμμα μπορεί να παρακολουθηθεί αυτόνομα. Μας ταξιδεύει στο οχι και τόσο μακρινο 1989 τις ημέρες πριν και μετά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Δεν είναι μια σειρά με "ντοκιμαντερίστικο" αμπαλάζ.  Ούτε ένα ταξίδι με χρονοκάψουλα στο πρόσφατο παρελθόν. Πρόκειται για μια ρεαλιστική διεισδυση στο ιστορικό παρασκήνιο που απογυμνώνει απολύτως τον κυνισμό της διακυβέρνησης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Στελέχη και πράκτορες της Σταζι  καταστρέφουν έγγραφα,  ρίχνουν δηλητήριο στον καφέ παλιών συντρόφων του κουμμουνιστικού κόμματος, αιμοσταγείς γυναίκες πράκτορες πυροβολούν στο ψαχνό, πανικόβλητοι ισχυροί κυβερνητικοί άνδρες  να τρέμουν την αποκάλυψη της χλιδής στην οποία ζούσαν (ενώ είχαν καταδικάσει τον ανατολικογερμανικό λαό στην φτώχεια),  ιδεολογικές χασάπισσες της σάπιας κουμμουνιστικής διακυβέρνησης ομολογούν θλιμμένες ότι δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν αποτελεσματικά τρομοκρατία στον κόσμο. Και αφού το τείχος πέφτει ακροαριστεροι τρομοκράτες σε συνεργασία με φυγάδες κατασκόπους, με  νοσταλγούς της κομμουνιστικής Γερμανίας σκοτώνουν έναν τραπεζίτη της Deutsche Bank, προσπαθούν να φέρουν θάνατο και αίμα στην φιλήσυχη Φρανκφούρτη και οραματίζονται την επαναφορά της σκληρής διακυβέρνησης από το σφυροδρέπανο. Στο ενδιάμεσο βέβαια υπάρχει ο απλός λαός, οι παράπλευρες απώλειες, τα αθώα παιδιά όλων αυτών υπερκατασκόπων που βρίσκονται μετέωροι σε φάση μετάβασης. Κάποιοι ήθελαν να αποτινάξουν από πάνω τους την κουμμουνιστική μπότα που τους πατούσε στον λαιμό. Ωστόσο, βλέποντας αβέβαιο το μέλλον εύχονται να γυρίσουν σπίτι τους στην χώρα τους, έκει που ήξεραν ποιοι είναι οι κανόνες. Μένουν έκπληκτοι  μπροστά στην υπερεπάρκεια αγαθών στις υπεραγορές της δύσης, δεν αντιλαμβάνονται την καταναλωτική ανάγκη των δυτικών γυναικών να έχουν πολλά και διάφορα προιόντα για την εμφάνιση τους, αναρωτιούνται τι θα τους φέρει το άδηλό μέλλον προερχόμενοι από το κηλιδωμένο κουμμουνιστικό παρελθόν τους. Το Deutschland'89  άλλωστε είναι τόσο καλή σειρά γιατί μέσα στην δυναμική πλοκή και την ενίοτε θορυβώδη δράση θέτει μερικά καίρια φιλοσοφικά ζητήματα τόσο για την αποκρουστική όψη της εξουσίας, όσο και για την άκορεστη πείνα κυρίαρχίας του ανθρώπου στον συνάνθρωπο του, στην φύση και στις άλλες μορφές ζωής. Η σειρά μου άρεσε πάρα πολυ, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όπως και να' χει αυτή είναι απλώς η άποψη μου.