Το πείραμα της Δρέσδης

 Η καραντίνα του 2020, ως πτυχής της πανδημικής κρίσης του Covid-19, έφερε στην επιφάνεια πολλά άγνωστα δεδομένα. Αναμφίβολα είναι μια αναθεωρητική διαδικασία που θα δημιουργήσει έναν νέο κόσμο και θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για τον ανθρωπολόγο και τον ιστορικό του μέλλοντος. Του κοντινού μέλλοντος. Είναι η επιβεβαιώση του σκληρού νόμου της ιστορίας ότι οι πανδημίες έρχονται στην ανθρωπότητα για να την αλλάξουν, να την ανατρέψουν, για να φέρουν ανανέωση στις γενιές. Κατά την διάρκεια των δυο lockdowns προσωπικά ψάχτηκα, βρήκα απαντήσεις, διάβασα και είδα πολύ ντοκιμαντερ.Κατά έναν περίεργο τρόπο όλα τα εκπαιδευτικά ερεθίσματα που πήρα μου φάνηκε ότι μου δίνουν τροφή για σκέψη προκειμένου να αντιμετωπίσω την ζωή στην μετά covid εποχή. Απ'ολα τα ντοκιμαντέρ που έχω παρακολουθήσει μέχρι τώρα με συγκλόνισε αυτό για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης στις 13 Φεβρουαρίου 1945. Για όσους δεν γνωρίζουν τους ενημερώνω ότι  η Δρέσδη ήταν μια πόλη κόσμημα της Ανατολικής Γερμανίας η οποία χτυπήθηκε αλύπητα από την βρετανική αεροπορία με βόμβες επι δυο ημέρες. Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης, κρίνεται από τους ιστορικούς, ως μια επίδειξη ισχύος, με έντονα τιμωρητική διάθεση ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία. Οι βρετανοί χτύπησαν στο ψαχνό μέσα στο ιστορικό κέντρο. Την ισοπέδωσαν, την έκαψαν σχεδόν ολοσχερώς. Οι πύρηνες φλόγες κατάπιαν είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Τα εργοστάσια που δούλευαν για την κυβέρνηση και παρήγαγαν πολεμικό υλικό έμειναν άθιχτα και συνέχισαν το φρικαλέο έργο τους. Η ισοπέδωση της αστικής Δρέσδης άφησε αλγεινή εντύπωση και πικρή γεύση στις εφημερίδες των δημοκρατικών χωρών. Υπήρξαν φωνές αυστηρής κριτικής τόσο στο Ην. Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ. Ο βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ βλέποντας φιλμάκια και φωτογραφίες από τον βομβαρδισμό αναρωτήθηκε: "What have we become in this war?"(μτφ Πώς καταντήσαμε σ΄αυτό τον πόλεμο;) H αλήθεια των εικόνων τρόμαζε ακόμη και τον πιο ψυχροαίματο. Και όχι άδικά. Έτσι λοιπόν δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυρισθεί κάποιος ότι η "νίκη" των συμμάχων στην Δρέσδη ήταν απλώς πύρρειος. Και εκεί που νιώθει η καρδιά σου την συμπόνια για τους ανατολικογερμανούς έρχεται η ναζιστική μπότα και πάλι. Την ακούς να περπατάει στον ανατριχιαστικό ρυθμό του ρατσισμού. Ο Γκέμπελς που προφανώς έμεινε ασυγκίνητος από την τραγωδία της Δρέσδης αποφάσισε να την εκμεταλλευτεί προπαγανδιστικά. Διέρρευσε ψευδή στοιχεία στον τύπο των "ουδέτερων" χωρών-της Σουηδίας και της Ελβετίας δηλαδή-προσθέτοντας ένα μηδενικό στον αριθμό των θυμάτων. Σε μια στιγμή τα είκοσι πέντε χιλιάδες θύματα, έγιναν διακόσιες πενήντα χιλιάδες. Τα διαμελισμένα πτώματα έγιναν πρωτοσέλιδα στις γερμανικές εφημερίδες με το ναζιστικό καθεστώς να απαιτεί από τον λαό τυφλή εθνοσοσιαλιστική πίστη και να προσκαλεί άριους γερμανόπαιδες να στρατευθούν για την προάσπιση των ιδανικών του Φυρερ. Στο μυαλό του Γκέμπελς δεν γεννήθηκε ποτε η προαναφερθείσα αναρώτηση του "What have we become".  Μιλάμε για την παντελή απουσία ενσυνάισθησης απέναντι το ανθρώπινο δράμα των συμπατριωτών του στην Δρέσδη. Αντ' αυτού  επισημαίνεται για ακόμη μια φορά η βεβαιότητα της ρατσιστικής απανθρωπιάς των επιφανών-και όχι μόνον-ναζιστών. Αν φέρουμε αυτή την ιστορία στο σήμερα, στα μέτρα μας, τηρουμένων των αναλογιών θα εξάγουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα-διδάγματα. Σ' εποχή Covid-19 και ενώ η ανθρωποτητα πασχίζει να βρεί αποτελεσματικούς τρόπους εξολόθρευση του ιου τα fake news αφθονούν. Άνθρωποι χωρίς παιδεία, ημιμαθείς, νευρωτικοί, με μικρές ή μεγαλύτερες αγχωτικές διαταραχές καταπίνουν αμάσητα τα fake news. Γιατί πολύ απλά οι δημιουργοί των fake news ακολουθούν την ίδια τακτική με τον Γκέμπελς που προσέθεσε το ένα παραπάνω μηδενικό. Σ' εποχή Covid-19 με βαριά τραυματισμένες τις οικονομίες των χωρών όλου του κόσμου ο αγώνας της επιβίωσης γίνεται πιο ανίσος, πιο άγριος. Μέχρι που θα φτάσουμε για να τον κερδίσουμε; Θα ξεπεράσουμε τα άκρα; Μήπως όμως πρέπει να αναρωτηθούμε- πριν κάνουμε το σάλτο μορτάλε από τον αξιακό μας κώδικα στην απαξίωση του-ένα  "Τι πάμε να κάνουμε;". Κατά την γνώμη μου είναι πολύ πιο χρήσιμο από τα δάκρυα  πάνω από χυμένο γάλα. Ίσως και τώρα όμως που είμαστε στο σπίτι, στον εγκλεισμό να πρέπει να αναρωτηθούμε  για τα περασμένα της ζωής μας "What have we become" (μτφ Τι έχουμε γίνει;) Όχι, για να αυτομαστιγωθούμε αλλά για αλλάξουμε ο, τι δεν μας αρέσει ή για να σκεφτούμε πιο ώριμα  τα όρια μας, να αντιληφθούμε πιο καθαρά πως βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας. Το πείραμα της Δρέσης που είναι ποτισμένο με αίμα και δάκρυα, που στάζει ακόμα πόνο σαν ανοιχτή πλήγη, που αποτελεί ντροπή για έναν έτσι κι' αλλιώς ντροπιαστικό πόλεμο είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Εν κατακλείδι ας δούμε  και κανένα ντοκιμαντέρ. Καλό θα μας κάνει.