Η τέχνη θεραπεύει τον ρατισμό!

 Η ελληνική τηλέοραση σε αρκετές εκδοχές της πάσχει σοβαρά. Πέρα από την έλλειψη παιδείας και αισθητικής δυστυχέστατα υπάρχει αναπαρωγή των διακρίσεων, ομοφοβία με περιτύλιγμα το φτηνό χιούμορ, άμεσως ή έμμεσως μισογυνισμός. Και μετά σου λένε ορισμένοι ότι δηλώνουν σοκαρισμένοι απ΄όσα έγιναν, σε απευθείας σύνδεση, στην Ουάσινγκτον στο Καπιτώλιο. Σεβαστό και σωστό. Στα του οίκου σου όμως πώς αντιδράς; Τι έχεις να πεις για προβλήματα στην δική σου χώρα; Ανοίγω την τηλεόραση και κάνω ζάπινγκ. Βλέπω πανελίστα ψυχαγωγικής εκπομπής να ζητά από την παρουσιάστρια- τάχα μου χιουμοριστικά-να μεσολαβήσει για να παίξει σε σειρά του καναλιού τους οπού υπάρχουν κάποιες ερωτικές σκηνές και ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε ερωτικό τρίγωνο. Το ύφος του είναι λάγνο και ο ίδιος θυμίζει νεοσύλλεκτο φαντάρο που έχει αρκετό καιρό να πάρει εξοδόχαρτο. Σε άλλη περίπτωση ο πανελίστας κάνει σαχλό χιούμορ με συντελεστή της εκπομπής ο οποίος πίσω από τις κάμερες έπεσε από το σκαμπό στο οποίο καθόταν. Η ατάκα του ήταν η εξής: "Ελπίζω τα σίδερα από το σκαμπό να έμειναν κάτω." Τι εννοούσε;  Ότι το υποστήλωμα εκτοξεύθηκε κάπου; Ή κάτι άλλο; Θα μπορούσε να με ρωτήσει κάποιος: "Μήπως είσαι υπερβολικός; Μήπως τα ψειρίζεις πολύ;" Λίγες μέρες μετά ο πανελίστας χτύπησε και πάλι. Σχολίασε αιχμηρά τον ηθοποιό Θανάση Ευθυμιάδη για τον εναλλακτικό τρόπο ζωής του. Ο ηθοποιός εμφανίσθηκε συνεντευξιαζόμενος σε μια εκπομπή. Προφανώς η έκθεση στην δημοσιότητα δίνει το δικαιώμα στον οποίοδήποτε να σχολιάζει. Πόσο fair play όμως είναι να σχολιάζεις όχι το τηλεοπικό προιόν αλλά τον τρόπο ζωής του άλλου; Που έχουμε φτάσει; Στην κριτική της ζωής του άλλου; Ο Θανάσης Ευθυμιάδης δεν υπήρξε ποτέ εκχωρητής στην δημοσιότητα της προσωπικής του ζωής. Δεν την πούλησε ποτέ για να γίνει εξώφυλλο. Δεν είναι η Kim Kardasian. Και στο αναφαίρετο δικαίωμα του οποιουδήποτε να λέει ελεύθερα ο, τι θέλει εγώ προτάσσω τον προβληματισμό μου. Μήπως σε τέτοιες περιπτώσεις αναδεικνύεται η αδυναμία ορισμένων να κατανοήσουν την διαφορετικότητα; Είναι εντάξει το να αντιμετωπίζεται ένα καλλιτεχνικό προιόν, εν προκειμένω μονοκάμερο σίριαλ που φέρει την υπογραφή ενός αξιόλογου σκηνοθέτη σχεδόν ηδονοβλεπτικά επειδή έχει ερωτικές σκηνές; Μα είναι ψεύτικες. Είναι μια συνθήκη. Δεν πρόκειται για ταινία ενηλίκων. Σε άλλη εκπομπή  δίδυμοι 20χρονοι- influencer στα κοινωνικά δίκτυα παρακαλώ πρώην παίκτες σε reality-επαίρονται ότι κοροίδεψαν κοπέλα και προχώρησαν σε ερωτική επαφή μαζί της σε διαφορετικές συναντήσεις προσποιούμενοι ο ένας τον άλλον. Πάμε καλά ως κοινωνία; Αυτά προβάλλονται στην πρωινή ζώνη; Έτσι μεγαλώνει η ελληνική κοινωνία τα αγόρια της; Σήμερα; Το 2021; Σε άλλο reality καλοχτισμένος σωματικά δικηγόρος δηλώνει με σιγουριά "Ότι η γυναίκα θέλει πλάσιμο από τον άνδρα.".  Η εξήγηση δε το συγκεκριμένου είναι ότι ο ίδιος είναι παραδοσιακός άνδρας.  Ωστόσο, τα προοδευτικά αντανακλαστικά μας  ως κοινωνία εξεγείρονται όταν βλέπουμε τον Τράμπ. Προσωπικώς θα προτιμούσα αποστομωτικές απαντήσεις στον Βασίλη Τσιάρτα ο οποίος προσέβαλε φρικτά τον Γιάννη Αντετοκούμπο. Για μένα αυτή η συγκεκριμένη προσβολή είναι η πεμπτουσία της φράσης σπάει το αβγό του φιδιού. Όλος αυτός ο προβληματισμός με έκανε να πρακολουθήσω το αντιρατσιστικό φιλμ "Ο Μισσισιπής φλέγεται". Αυτό το φιλμ θα έπρεπε να προβάλλεται στα σχολεία μας. Να διδάσκεται.  Βέβαιας ίσως να είμαι ρομαντικός. Όταν υπάρχουν διευθυντές σχολείων λ.χ. που δεν  σεβονται έναν transgender δάσκαλο στον οποίο φέρονται απαξιωτικά κάνοντας του bullying. Δυστυχώς οι ίδιοι όροι ισχύουν και στην ελληνική Λοατκι κοινότητα που ηγεμονεύεται πολιτικά από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ο οποίος σχεδόν δεν έκχωρεί καν το δικαίωμα της διαφορετικής άποψης. Και δεν είναι μόνον αυτό το πρόβλημα. Η σπουδαία συγγραφέας λ.χ Λία Νικολάου που έγραψε το "Να μ' αγαπάς" ένα μυθιστόρημα για την ερωτική σχέση δυο αντρών δέχθηκε δριμεία κριτική από μέλος της Λοατκι κοινότητας όχι για το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά για την πρόθεση της συγγραφέως. Της είπε οτι ωραιοποιεί την κατάσταση αντί να αναδείξει την σκατίλα των σχέσεων των gay αντρών. Παντελής έλλειψη κατανόησης και αποδοχής της διαφορετικότητας.  Εγώ όμως θα επιμείνω. Μέσα σ' αυτή την τηλεοπτική παθογένεια που είναι καθρέφτης της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας υπάρχει η τέχνη, το σινεμά. Δείτε το φιλμ "Ο Μισσισπής φλέγεται" λοιπόν. Ας διδάξουμε στα παιδιά μας την αποδοχή της διαφορετικότητας χτές.